Η «πυξίδα» του Θουκυδίδη και οι εγχώριοι ανεπίδεκτοι μαθήσεως

Το άρθρο αναλύει τη σταδιακή αποδόμηση του συστήματος του ΟΗΕ από σύγχρονους αυταρχικούς ηγέτες. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων του Θουκυδίδη ως διαχρονικό μάθημα για τη σχέση ισχύος και διεθνούς δικαίου. Ασκείται έντονη κριτική στην πολιτική ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου για την αποτυχία τους να κατανοήσουν τη σημασία της αποτρεπτικής ισχύος έναντι της τουρκικής επεκτατικότητας. Υπογραμμίζεται ότι η χρήση ισχύος χωρίς ηθικό μέτρο οδηγεί αναπόφευκτα στην αλαζονεία και την αυτοκαταστροφή. Το κείμενο συνδέει αυτές τις γεωπολιτικές αρχές με την τρέχουσα κατάσταση στην Κύπρο και τις διεθνείς συμμαχίες. Οι σκεπτόμενοι πολίτες παρουσιάζονται ως η μοναδική ελπίδα για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προκλήσεων.